19. Η φωνή της ψυχής ( 21/12/2007)

Παραμονές Χριστουγέννων και το μοδάτο club ήταν ασφυκτικά γεμάτο από νεανικές ανάσες και παλλόμενα βλέμματα γεμάτα ερωτισμό. Τα σώματα παραδομένα στις μουσικές προσταγές του dj, αναζητούσαν απεγνωσμένα μιαν υπόσχεση ανάμεσα στη φαντασίωση και την πραγματικότητα. Έξω η πόλη άστραφτε με τα πολύχρωμα λαμπιόνια της πάνω στους στύλους και βυθιζόταν όλο και περισσότερο στην αβάσταχτη μοναξιά της.
Έβγαλε το jacket της με αργές κινήσεις και κατευθύνθηκε προς το bar. Ανδρόγυνες φυσιογνωμίες εποφθαλμιούσαν κάθε της κίνηση. Κι αυτή δεν πήγαινε πίσω. Ήταν αποφασισμένη μέσα από το κοφτερό της βλέμμα να μετατρέψει κάθε συμβατική στιγμή σε εξαίσια συνάντηση. Να παίξει με τις συγχρονικότητες και να ασκήσει την υψηλή πολεμική τέχνη της γοητείας. Ναι ήταν πολεμιστής κάποιου κρυφού ιδεατού κόσμου που κρατούσε μόνο για τον εαυτό της.
Το βλέμμα της σκάναρε γρήγορα την κατάμεστη αίθουσα και σταμάτησε πάνω στο πρόσωπο του νέου άνδρα που κοίταζε έντονα προς το μέρος της. Είχε παρέα, ήταν εμφανές. Αλλά παρόλα αυτά επέμενε τόσο με το βλέμμα του, που δεν της άφηνε περιθώρια επιλογής. Η ματιά του αγκάλιασε κάθε μόριο της ύπαρξής της ζητώντας και προκαλώντας την με επιμονή. Αυτή δέχτηκε με ευλάβεια τον χείμαρρο της επιμονής του και αναζήτησε τον ασάλευτο ορίζοντα στο βλέμμα του. Εκεί όπου καθρεφτίζονται όλα. Τα πάνω με τα κάτω και τα μέσα με τα έξω. Για κάτι τέτοιες στιγμές ζούσε και ανέπνεε. Ανέπνεε τον καθαρό αέρα της μη συμβατικής αυτής επικοινωνίας και γέμιζε με οξυγόνο. Οξυγόνο που έκανε να πάλλονται στη ράχη της αόρατα φτερά.
Πλησίασε με ένα απαλό λίκνισμα τον νέο άνδρα και ακούμπησε στη μπάρα του μπαρ πλάι του. «Νοιώθω να σε ξέρω χρόνια …» φώναξε με όλη την δύναμή της κοντράροντας την εκκωφαντική μουσική που κάλυπτε τα πάντα. Κοίταξε τα μάτια του που επεξεργαζόταν τα δικά της και βυθίστηκε μέσα τους στο δευτερόλεπτο της γαλήνιας θάλασσας που της αναλογούσε. «Έχω ανάγκη να ζήσω…» φώναξε ακόμη πιο δυνατά από πριν, μην έχοντας καταλάβει πως η μουσική είχε εντελώς ξαφνικά σταματήσει.
Τα τελευταία λόγια της ακούστηκαν παντού και έμειναν μετέωρα να αιωρούνται πάνω από τα γυρισμένα κεφάλια των σαστισμένων θαμώνων…Δευτερόλεπτα σιγής και μετά το χειροκρότημα μιας μοναχικής ύπαρξης στη γωνία που παρέσυρε και άλλους και άλλους σε μία ξέφρενη επιβράβευση της φωνής που ακούστηκε ελεύθερη…

Mirror Planet

18. Επαγγελματίας Ερασιτέχνης (9/11/2007)

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι αληθινή και συνέβη πριν από αρκετά χρόνια, αρχές καλοκαιριού, σε μια απόμακρη παραλία στο νησί της Ρόδου.
Η παρέα των ανέμελων εφήβων κατηφόρισε με φόρα στην ερημική παραλία με τους ελάχιστους διάσπαρτους τουρίστες, σηκώνοντας ένα μεγάλο κύμα άμμου στο πολύχρωμο πέρασμά της.
Τρία αγόρια με κιθάρες, πάθος και πολύ μαγκιά και τρία κορίτσια που θαύμαζαν και επικροτούσαν με μπλαζέ ύφος κάθε τους κίνηση. Η παρέα έστησε πρόχειρα το κατάλυμά της και βούτηξε για να προλάβει τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου που μόλις έδυε.
Ύστερα σιγά-σιγά και αφού άναψαν μια μικρή φωτιά στην άμμο μέσα στο γλυκό σούρουπο, βάλθηκαν να γρατζουνάνε τις κιθάρες τους και να τραγουδάνε με πάθος και επίδειξη. Επίδειξη για τις κοπέλες της παρέας και τους τουρίστες που είχαν μείνει εκεί κοντά. Τα σόλα έδιναν και έπαιρναν. Τα ρυθμικά “ριφάκια” και η rock φρασεολογία είχαν ανάψει. Ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας και επίπλαστης έπαρσης ανακατεμένης με τον εφηβικό ερωτισμό και την ακόρεστη ανάγκη για συνεχόμενη επιβεβαίωση.
Ο ένας, ο πιο αρχηγός από τους άλλους, κοίταξε αυτάρεσκα τις κοπέλες και τίναξε με χάρη την πλούσια χαίτη του ελεύθερα στον άνεμο. Θεοί και δαίμονες της εφήμερης δόξας αναστήθηκαν μέσα από το σπινθηροβόλο του βλέμμα και εξαπέλυσαν υποσχέσεις αθανασίας. Ήταν τόσο απορροφημένος με την εικόνα του που δεν πρόσεξε τον low profile τουρίστα που πλησίασε την παρέα σαν κάτι να ήθελε να τους ρωτήσει. Μόνο από τα βλέμματα των άλλων πήρε επιτέλους είδηση για τον επισκέπτη και γυρίζοντας το κεφάλι του συνάντησε το βλέμμα του ξένου.
Ήταν ένας νέος άνδρας απλός και ευγενικός που εκείνη τη στιγμή αποτελούσε μία μικρή ενόχληση στο καλοστημένο του show. Καλά θα έκανε να δηλώσει τον θαυμασμό του και να φύγει, αν μη τι άλλο! Πράγματι ο ξένος ρώτησε αν παίζουν πολύ καιρό μαζί και αν έχουν συγκρότημα.
Φυσικά έχουμε συγκρότημα του απάντησε με υπερχειλίζουσα υπεροψία ο φίλος μας ο Έλληνας. Α! πολύ ωραία είπε ταπεινά ο ξένος. Κι εμένα μου αρέσει πολύ η μουσική και μου λείπει… όταν δεν παίζω με το συγκρότημά μου.
Μμμ... είσαι και συ σε συγκρότημα! αποκρίθηκε δήθεν φιλεύσπλαχνα ο Έλληνας. Και πώς το λένε το συγκρότημά σας συμπλήρωσε, περισσότερο για να επιδείξει στις κοπέλες τα αγγλικά του παρά από πραγματικό ενδιαφέρον. Ο ξένος δίστασε για ένα δευτερόλεπτο αλλά μετά αποκρίθηκε απλά: το λένε Pink Floyd…

17. Γενετικά μεταλλαγμένες...σκέψεις (28/9/2007)

Τι είναι zapping μαμά?
Όλα άρχισαν να ξεκαθαρίζουν στο μυαλό μου από τη στιγμή που προσπάθησα να απαντήσω αυτήν την ερώτηση χωρίς περιστροφές. Zapping είναι η γρήγορη αλλαγή των εικόνων στην τηλεόραση με τη βοήθεια του τηλεκοντρόλ, είπα νομίζοντας ότι ξεμπέρδεψα, αλλά μέσα μου άρχισε να γεννιέται εκείνη τη στιγμή ένας δεύτερος διάλογος. Αυτό το «σπορ» που έχει γίνει πια λαϊκή συνήθεια, μας κάνει καλούς στην εναλλαγή εικονικών πραγματικοτήτων. Οξύνει τις εγκεφαλικές λειτουργίες και την προσαρμοστικότητά μας σε διαφορετικά εικονικά περιβάλλοντα. Όμως πόσο μέσα στο κάθε περιβάλλον προλαβαίνουμε να μπούμε ; Αυτό εξαρτάται από τα ήδη αποθηκευμένα βιώματά μας που μας ενεργοποιούν μνήμες και πληροφορίες αισθήσεων. Με το zapping, η όσφρηση και η αφή κινητοποιούνται με περισσότερο κόπο αλλά δίνουν την καταληκτική πινελιά στην μετάλλαξη της εικονικής πληροφορίας σε πραγματικότητα. Τώρα πόσο βιωματική είναι αυτή η πραγματικότητα εξαρτάται από μας. Οι πραγματικότητες υλοποιούνται με την προσπάθειά μας και αν δεν είναι πειστικές, βιώνουμε μία βιολογική απογοήτευση. Ένα απλό παράδειγμα βιολογικής απογοήτευσης έχει συμβεί σε πολλούς όταν τρώνε μεταλλαγμένες ή τροποποιημένες τροφές.
Όταν μας προσφέρουν π.χ. μία όμορφη λαχταριστή ντομάτα που δεν ξέρουμε ότι είναι γενετικά τροποποιημένη, ο οργανισμός μας φτιάχνει τους υποδοχείς για να δεχθεί την γνώριμη γι’ αυτόν ποιότητα της ντομάτας, από τις πληροφορίες που έχει αποθηκεύσει στην τράπεζα μνήμης των βιωμάτων του. Οι σιελογόνοι εκκρίνουν και περιμένουν…Και μετά η οπτικά λαχταριστή ντομάτα εισέρχεται κενή περιεχομένου! Ο οργανισμός μας βιώνει τότε μία «βιολογική απογοήτευση», μία επιφόρτωση με τοξίνες (τους άσκοπα δημιουργημένους υποδοχείς ), απόβλητα που πρέπει να ξεφορτωθεί.
Όλο το θέμα οδηγεί στην συνειδητοποίηση ότι και οι σκέψεις μας αποτελούν ένα είδος «τροφής». Οι σκέψεις μας είναι οι δομικοί λίθοι για τις πραγματικότητες που κατασκευάζουμε.
Τι θα πει zapping μαμά?
Θα πει να ξέρεις να επιλέγεις μέσα από τις τόσες μεταλλαγμένες σκέψεις, αυτές που είναι αληθινές…Τις αληθινές για σένα. Αυτές που ταιριάζουν στο σώμα σου και σε κάνουν να αισθάνεσαι ελεύθερος.

16.Τα όμοια των ομοίων εισίν ιάματα (6/9/2007)

Δεν ξέρω πώς κατάφερε το αόρατο χέρι του συγχρονισμού να ενώσει τους δύο φαινομενικά αταίριαστους κόσμους της αρχαιότητας και της σημερινής πραγματικότητας.

Οι παρακάτω φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν από χέρι σε χέρι (e-mail σε e-mail) είναι δώρο για κάθε απλό ή βαθυστόχαστο παρατηρητή! Η ομοιότητα της γεωμετρικής δομής, ο συμβολισμός του καταστροφικού συμβάντος, η απόγνωση, η αντίθεση και ο σιωπηλός κώδικας…

Τι μπορεί να λένε και οι δυο μαζί και τι ξεχωριστά;

Τι μοιράζονται τόσα χρόνια μακριά ο ένας από τον άλλο; Πώς είναι δυνατόν να εκμηδενίστηκε ο χρόνος τόσο απλά; To άγαλμα ως όμοια δομή γιατρεύει και γιατρεύεται. Γιατί συμπάσχει ως “αγέλαστος πέτρα” και παίρνει σάρκα από τη σάρκα της φθοράς, μέσα στο παιχνίδι του χρόνου…

Ποιος Καζαντζάκης, ποιος Kαπετάν Μιχάλης, ποιος Ζορμπάς και ποιος Μακρυγιάννης αναδύεται απ’ τις εικόνες;

Δεν είναι μόνο φθαρτή η ύλη. Είναι και αιώνια ανακυκλωμένη. Κάθε μόριο στάχτης και φθοράς κουβαλάει το αιώνιο με αυτόν τον παράξενο τρόπο.

Τα όμοια γιατρεύουν τα όμοια δίδασκε χρόνια πριν ο Ιπποκράτης. Και βλέποντας αυτές τις δύο εικόνες σε αντιπαράθεση και ομοιότητα δεν μπορώ παρά να κάνω καλές σκέψεις για τον κώδικα του κόσμου. Για το μυστήριο της ζωής που έχουμε ευλογηθεί να παρατηρούμε και να χαιρόμαστε, ακόμα και μέσα από τη συμφορά…

Τα όμοια των ομοίων εισίν ιάματα…

Η Θεραπεία των ομοίων...
Τυχαίος συγχρονισμός; To έργο ενός αόρατου καλλιτέχνη...

15. Πολύτιμή μου...λήθη (31/8/2007)

Η τηλεόραση λυσσομανάει. Σκορπίζει τρόμο και ανελέητη εξάρτηση που οι θεατές ρουφάνε βουλιμικά σαν ανυπεράσπιστα μωρά στην κούνια τους.

Οι “καμένοι” μέσα στην απελπισία τους τηλεφωνούν στα κανάλια και ενώ οι πύρινη λαίλαπα τους πλησιάζει, αυτοί νοιώθουν ανακούφιση που μιλούν στους γνωστούς εκφωνητές. Ίσως έτσι αισθάνονται πιο ασφαλείς, “βιζματωμένοι” στην εικονική τους πραγματικότητα…Αυτήν την εικονική πραγματικότητα με την οποία έχουν αντικαταστήσει την αληθινή …

Ξυπνάτε ορέ Έλληνες…Καιγόμαστε! Και δεν καιγόμαστε μόλις τώρα που βλέπουμε τις φλόγες να κατατρώνε τις πολύτιμες ανθρώπινες ζωές, την πανίδα και χλωρίδα, την ιστορική μας κληρονομιά και μνήμη…

Καιγόμαστε από καιρό… Από τότε που παραδοθήκαμε στα τηλεοπτικά γλέντια και στους αραχτούς καναπέδες, από τότε που επιδοθήκαμε στη φρενίτιδα των πωλήσεων, από τότε που ξεχάσαμε να θυμόμαστε αυτά που πονάνε… Πολύτιμή μου λήθη, ακριβό μου μονοθέσιο, όχημα μου αυτοκτονικό που παρασέρνεις το μέλλον στα βάραθρα της απόγνωσης. Που δεν νοιάζεσαι για τα νέα βλαστάρια των Ελλήνων, τα παιδιά σου. Που τους καταπιέζεις την ψυχή με τις βλακώδεις σου επιλογές, που δεν τους μαθαίνεις τίποτα ουσιαστικό πια. Μόνο πως να πλουτίζουν εύκολα, πως να γονυπετούν για να αποκτήσουν εξουσία, πως να χλευάζουν τους ρομαντικούς και ευαίσθητους, πως να αναρριχώνται στα ανώτερα κλιμάκια της βλακείας, χάνοντας τον εαυτό τους και το μέλλον των παιδιών τους και κερδίζοντας εκπτωτικά κουπόνια και bonus άγονης γης.

Ναι, έγινε κι αυτό! Μερικοί πια όπου βλέπουν ελιές και πεύκα αυτόματα οραματίζονται οικόπεδα φιλέτα, φωτοβολταϊκές επενδύσεις, ξενοδοχειακές μονάδες και συντελεστές δόμησης. Αυτούς τους ανεγκέφαλους βαρβάρους θα ήθελα να μπορούσα να εξαφανίσω, αλλά δεν μου το επιτρέπει η δημοκρατία μας. Η δημοκρατία μας είναι απλόχερη. Προβλέπει και γι’ αυτούς και τους επιτρέπει να επιβιώνουν ελισσόμενοι ως αίλουροι από νόμο σε νόμο κι από διάταγμα σε διάταγμα. Προβλέπει για όλους μας…

Γιατί στην ουσία, η δημοκρατία ανέχεται την ανθρώπινη φύση στην οποία ενυπάρχει η διάσταση της καταστροφής.

Πολύτιμή μου λήθη… γι’ αυτό σε χρειάζομαι.

Για να τα “φορτώνω” στους άλλους , τους “κακούς”, και να μην βλέπω τον ίδιο μου τον εαυτό… μέσα τους.

LOTUS

14. Η Τσιπούρα ( 15/7/2007 )

Κάνοντας πολλούς κύκλους και μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερε να βρει μια θέση parking για το Φιατάκι του στην πολυσύχναστη παραλία καμιά εκατοστή μέτρα από την ψαροταβέρνα που είχε προσκαλέσει τον παλιό του φίλο για μια συνάντηση μετά από τόσα χρόνια.

Μέσα στη ζέστη του μεσημεριού και με βιαστικό βήμα προχώρησε προς το εστιατόριο. Ο παλιός του συμμαθητής δεν είχε ακόμη εμφανιστεί. Με πολύ κόπο διεκδίκησε το μοναδικό κενό τραπέζι που μόλις είχε αδειάσει, παραμέρισε τη λαδόκολλα με τα σερβίτσια των προηγούμενων και άναψε αποκαμωμένος τσιγάρο βλέποντας τη θάλασσα.

Καθώς περίμενε τη στιγμή της συνάντησης με μια αδιόρατη αγωνία, οι εικόνες της εφηβικής τους ζωής, που μοιράζονταν ακόμη και το κουλούρι στα διαλείμματα του δημόσιου σχολείου, πέρασαν γρήγορα απ’ το μυαλό του. Τώρα ήταν πια σκηνοθέτες και οι δύο. Αυτός μέλος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου με κάποιες πρόσφατες επιτυχίες ενώ ο φίλος του της Αμερικάνικης σχολής με εμπειρία και μεταπτυχιακά στην Καλιφόρνια και την άνεση των δημοσίων σχέσεων και του marketing.

Ξαφνικά και ενώ ήταν βυθισμένος στους συλλογισμούς του είδε μια ανοιχτή διθέσια alfa romeo να γλιστρά σαν μαύρος αίλουρος τραβώντας όλα τα βλέμματα πάνω της και να παρκάρει με θράσος μπροστά στα τραπέζια. Κανείς σερβιτόρος δεν τόλμησε να κάνει παρατήρηση. Ήταν αυτός ο φίλος του που βγήκε από το αμάξι με άνεση star και με ένα πλατύ χαμόγελο πλησίασε το τραπέζι του.

Είπαν πολλά, ήπιαν πολύ και φάγανε δύο τσιπούρες.

Αφού τελείωσαν το γεύμα τους με τις χιλιάδες αναμνήσεις, έδωσαν υπόσχεση ότι θα ξαναβρεθούν σύντομα. Πριν χωρίσουν όμως και μες την παραζάλη της στιγμής τόλμησε να ρωτήσει τον Καλιφορνέζο φίλο του :

-Kαλά βρε Γιώργο, πώς μπόρεσες και πήρες απ’ την πιατέλα τη μεγάλη τσιπούρα ; Δεν ήταν και τόσο ευγενικό εκ μέρους σου…

-Εσύ δηλαδή Kώστα τι θα έκανες ; του αποκρίθηκε εκείνος.

-Μα φυσικά θα έπαιρνα την μικρότερη από ευγένεια.

- Ε λοιπόν τι παραπονιέσαι. Ούτως ή άλλως αυτήν πήρες!

Rich man / Poor man

13. Τα παρασκήνια ( 7 /7/2007 )

Ο κόσμος άρχιζε να γεμίζει το υπαίθριο αρχαίο θέατρο καθώς το σούρουπο έδινε τη θέση του στην έναστρη νύχτα. Ιούλιος μήνας και ψηλά στον ουρανό τα λαμπρότερα άστρα της Λύρας, του Κύκνου και του Αετού, δηλαδή ο Βέγας , ο Ντένεμπ και ο Αλτάϊρ, σχημάτιζαν το “θερινό τρίγωνο”. Έτρεξε να κάνει τις τελευταίες προετοιμασίες πριν βγει στο κέντρο της χοάνης. Το πρόγραμμα ξεκινούσε με μια υποβλητική μυσταγωγία και εκείνη έβγαινε στην αρχή μέσα σε ένα αέρινο φόρεμα.

“ Είσαι ο κυματοθραύστης μου” της είχε πει η μεγάλη ντίβα που κλεισμένη τώρα στο καμαρίνι της πολεμούσε για άλλη μια φορά τους δικούς της δαίμονες. Μερικοί μουσικοί έκαναν ένα τελευταίο τσιγάρο και αφουγκράζονταν τον χώρο εκτοξεύοντας χιουμοριστικά σχόλια για να σπάσουν την ένταση. Νευρικά γέλια και εκείνη η αίσθηση τραβήγματος στο στομάχι που σε παραλύει προσμένοντας τη συνάντηση.

Έριξε μια ματιά στο λιτό καμαρίνι της με τα μισοαναμμένα λαμπάκια του καθρέπτη, το ξεχασμένο μακιγιάζ και θυμήθηκε όλα εκείνα τα συναισθήματα, κλεισμένα στα τόσα καμαρίνια που συνάντησε περιοδεύοντας. Χώροι που φιλοξενούσαν τις πιο μοναχικές στιγμές της προετοιμασίας της και αποτελούσαν την τελευταία χειρολαβή πριν κάνει το βήμα και αφεθεί στην τελική πτώση.

Γιατί ήταν πράγματι πτώση αυτό που αισθάνθηκε μπαίνοντας μέσα στην χοάνη του αρχαίου θεάτρου, στον πάτο του χωνευτηριού, στη μέση της σκηνής, κάτω από τα βλέμματα όλων. Μια πτώση γλυκιά και ανεξέλεγκτη που η αρχαία συνταγή είχε τοποθετήσει με ακρίβεια στην κέντρο του εγώ της.

Ένοιωσε μικρή σαν μυρμήγκι αλλά σε δίκαιη αντιπαράθεση. Περιτριγυρισμένη από το βλέμμα του εαυτού της μέσω των άλλων, εκτόξευσε τον λόγο της σαν κύμα και ένοιωσε την ευεργετική άνωση της μουσικής.

Αυτό ήταν . Όλα τα προηγούμενα παρασκήνια διαλύθηκαν μπροστά στο δέος αυτής της πραγματικότητας που ξεδιπλώνονταν μπροστά της. Όλοι και όλα γύρω άρχισαν να πάλλονται μέσα σε μια δίνη που ανέβαινε προς τα αστέρια. Ανάλαφρη πια, άφησε και τα τελευταία νοερά παρασκήνια του εαυτού της και αφέθηκε στον κοσμικό χορό.